باز به افق می نگرم

به راه دوری که طی کردم

به بیماری که از سرزمین کابوس پا به دنیای اشراف زادگان گذاشت!

اشراف زاده ای که امروز گریه می کند از ترس کابوس....

دیگر شبها در خواب باغ را نمی بیند تا درش را بگشاید...

هر دری را باز می کند با ترس دیدن هیولاهای شش دست شش چشم سه پوز! آخر چرا؟!

ای جنگجو

تو بر سر راه جادوگران تردیدگر ایستادی

پس چکسی تورا چنین افسون کرده

که از ترس کابوس های شبانه حتی خواب ایستادگی را هم از یاد برده ای....

نمی دانم ای چشمان افق نگر...

من نیز روزی به افق نگریستم

و آن لحظه که ماه غروب می کرد و اولین پرنده به نشانه طلوع خورشید پرواز کرد

با خود عهد کردم که روزی کسی مرا ببیند

که غروب می کنم و از آن سوی دیگر روحم طلوع می کند و اولین پرنده ای باشم که ندای نور و خورشید را به هستی می دهم...